تکنیکهای سوار کردن نگین روی طلا و جواهر | آموزش مخراجکاری
تکنیک سوار کردن نگین روی جواهرات یکی از مهارتهای مرتبط با طلا و جواهرسازی است که تحت عنوان مهارت مخراج کاری آموزش داده میشود ما در این آموزش طلاسازی طلاپیشه به بررسی روشهای مختلف نصب گوهر روی جواهرات یا همان انواع مخراجکاری میپردازیم، با ما همراه شوید.
روشهای سوار کردن سنگ روی جواهرات
1. تکنیک چنگ (شاخک):
یکی از متداولترین و سنتیترین روشهای سوار کردن سنگ در مخراج کاری است. چنگها، شاخکهای فلزی هستند که سنگ را در جای خود نگه میدارند. از تکنیک چنگ میتوان برای انواع سنگها از جمله عقیق، فیروزه، الماس و سنگهای قیمتی استفاده کرد.
این روش، کمترین پوشش را روی نگین داشته و گوهر ما بیشترین جلوه و درخشندگی را خواهد داشت. این تکنیک معمولاً برای حلقههای نامزدی، گوشوارههای میخی یا دستبندهای تنیس استفاده میشود.
2. تکنیک قاب (bezel):
در این روش، نگین کاملاً توسط فلز احاطه میشود. تنظیم قاب میتواند یک قاب کامل یا نیمه قاب باشد که به موجب آن کنارهها باز میمانند.
این سبک بیشتر برای سنگهای قیمتی شکننده استفاده میشود و در جواهرات آنتیک و الهامگرفته از آنتیک نیز طرفدار دارد.
3. تکنیک تنشن (Tension):
در این روش سوار کردن نگین روی جواهر از فشردهسازی برای نگهداشتن گوهر مرکزی یا سنگ قیمتی در جای خود استفاده میشود.
در تنشن سنتی فقط با استفاده از فشار جانبی، فلز سنگ را نگه میدارد، اما با گذشت زمان، فلز حالت خود را از دست میدهد و این میتواند منجر به افتادن سنگ شود. افزودن حکاکیها یا شیارهای کوچک میتواند ساختاری ایمنتر برای لبه نگین ایجاد کند.
4. تکنیک کانال:
در روش کانال، سنگها بین دو دیوار فلزی موازی قرار میگیرند. این نوع تکنیک اغلب برای سنگهای برجسته یا برای ایجاد یک خط پیوسته از سنگها استفاده میشود.
این روش برای حلقههای نامزدی یا ازدواج بسیار محبوب است.
5. تکنیک نوار (Bar):
این روش مخراج کاری شبیه به تکنیک کانال است، با این تفاوت که میلههای فلزی نازکی بین سنگهای قیمتی قرار میگیرند تا آنها را در جای خود نگه دارند.
6. تکنیک پِیو (Pavé):
در این روش، نگینهای کوچک در پایین و بسیار نزدیک به هم قرار میگیرند و حداقل فلز در بین هر سنگ قابل مشاهده است.
تکنیک پِیو برای حلقهها و گوشوارههای نامزدی بسیار محبوب است زیرا جلوهای ساده و در عین حال تمیز میدهد.
7. تکنیک فلاش (Flush):
در حالت فلاش، سنگ در داخل فلز قرار می گیرد تا لبه آن همسطح با فلز اطراف قرار گیرد. این نوع چیدمان اغلب برای سنگهای کوچکتر یا برای ایجاد ظاهری شیک و مدرن استفاده میشود.
روش فلاش در حلقههای مردانه و عروسی بسیار محبوب است زیرا ظاهری ساده و در عین حال تمیز میدهد.
اهمیت مخراج کاری
مخراج کاری یا نگینکاری طلا و جواهر یکی از مراحل ساخت جواهرات زینتی است. مخراج کار بر اساس ساختار جواهر، نگین بکار برده شده و مهارتی که دارد، گوهر را روی جواهر سوار و آنرا در محل خود محکم میکند، مهارت مخراج کار در کار خود باعث میشود عمر مفید جواهر افزایش یافته و علاوه بر آن ایرادات احتمالی در فرایند ساخت نیز برطرف گردد فلذا مخراج کاری از اهمیت خاصی در فرآیند ساخت جواهرات دارد.
اینها تنها تعدادی از تکنیک های سوار کردن نگین روی جواهرات هستند و هر روش ویژگیها و مزایای منحصر به فرد خود را دارد.
📖 مطالعهی بیشتر پیشنهادی:
آموزش ساخت انگشتر؛ مراحل ساخت انگشتر به روش دستی و ریختهگری
سوالات متداول طلاسازی و جواهرسازی
طراحی سهبعدی جواهرات با نرمافزار Matrix
در شبکههای اجتماعی منتظر شما هستیم
کانال آموزش طلاسازی طلاپیشه در بله
و کانال آموزش طلاسازی طلاپیشه در ایتا
سوالات پرتکرار
۱. بهترین روش سوار کردن نگین روی طلا کدام است؟
بهترین روش سوار کردن نگین به نوع سنگ، شکل و تراش آن، طراحی جواهر و میزان استفاده از آن بستگی دارد. برای نمایش بیشتر نگین معمولاً تکنیک چنگ مناسب است، در حالی که قاب یا بزل محافظت بیشتری از لبههای سنگ ایجاد میکند. بنابراین نمیتوان یک روش را برای همه نگینها بهترین دانست.
۲. تفاوت تکنیک چنگ و قاب در سوار کردن نگین چیست؟
در تکنیک چنگ، نگین با چند شاخک فلزی در جای خود ثابت میشود و بخش بیشتری از سطح آن در معرض دید قرار دارد؛ به همین دلیل درخشندگی نگین بیشتر دیده میشود. در تکنیک قاب، فلز بخشی یا تمام محیط نگین را احاطه میکند و علاوه بر نگهداری سنگ، از لبههای آن نیز محافظت بیشتری میکند.
۳. کدام تکنیک مخراج کاری برای نگینهای کوچک مناسبتر است؟
برای نگینهای کوچک میتوان از تکنیکهایی مانند پِیو، فلاش، کانال و نوار استفاده کرد. انتخاب بین این روشها به اندازه و شکل نگین، طرح جواهر و میزان فاصله موردنظر بین سنگها بستگی دارد. در پِیو، نگینهای کوچک بسیار نزدیک به هم قرار میگیرند و فلز بین آنها کمتر دیده میشود.
۴. تفاوت سوار کردن نگین به روش کانال و پِیو چیست؟
در سوار کردن کانالی، نگینها بین دیوارههای فلزی قرار میگیرند و معمولاً یک ردیف منظم و پیوسته ایجاد میکنند. در روش پِیو، نگینهای کوچک به صورت فشرده و نزدیک به هم قرار میگیرند و مقدار فلز قابل مشاهده بین آنها بسیار کم است. به همین دلیل ظاهر این دو روش، با وجود شباهت در استفاده از چند نگین، متفاوت است.
۵. چگونه از افتادن نگین از روی جواهر جلوگیری کنیم؟
مهمترین عامل، انتخاب روش مناسب مخراج کاری و اجرای دقیق آن متناسب با نوع و اندازه نگین است. ضخامت و فرم چنگها، کیفیت نشیمن نگین، میزان درگیری فلز با سنگ و کنترل وضعیت جواهر در طول زمان اهمیت زیادی دارد. همچنین جواهراتی که روزانه استفاده میشوند باید به صورت دورهای از نظر شل شدن چنگها یا حرکت نگین بررسی شوند.
